یخچالهای ذوب ، یک شهر بی نظیر و یک مبارزه یک کشاورز برای عدالت آب و هوا

یک کشاورز پرو از یکی از بزرگترین انتشار دهنده های اروپا شکایت می کند. این پرونده می تواند سابقه ای برای پاسخگویی به آلاینده ها برای آسیب به سیاره باشد.

کوردیلرا بلانکا ، پرو - یک بار ، این جایی بود که Saúl Luciano lliuya برای یافتن صلح آمد. زیبایی بکر کوه ، معیشت وی را به عنوان راهنما تضمین می کند. جریان پایدار آن از آب شیرین باعث ایجاد مزرعه خانوادگی وی شد. یخ ابدی که از تاج ناهموار خود بیرون می آمد از دنیایی در تعادل صحبت می کرد.

اما در این روز صبح ماه مه ، لوسیانو للیویا با چشمانش باریک ، نوادو پالکاراجو را مورد بررسی قرار داد ، پیشانی او چیده شد. یخچال تقریباً از بین رفته بود ، با افزایش درجه حرارت از یخ جامد به یک تالاب بزرگ و ناپایدار. در هر لحظه ، یک بهمن یا صخره ای می تواند باعث شود تا آب ذوب فیروزه بر روی ساحل های خود افزایش یابد ، از کوهستان در کنار کوهها حرکت کند و شهر Huaraz را در آنجا فرو برد ، جایی که او و حدود 120،000 نفر دیگر در آن زندگی می کردند.

"Muy Pensativo" ، Luciano Lliuya روحیه خود را به زبان اسپانیایی شرح داد. سرنگونیتحت فشار.

به مدت هفت سال ، لوسیانو للیویا علیه شرکت انرژی آلمان RWE دادخواستی را انجام داده است - بخشی از گروه در حال رشد از فعالانی که به عنوان راه حل های سیاسی از دسترس برای عدالت آب و هوا به دادگاه مراجعه کرده اند.

لوسیانو للیویا با استناد به مطالعات علمی که آلودگی از نیروگاه ها را به عقب نشینی یخچال های یخچال پالکاراجو پیوند می دهد ، استدلال می کند که غول انرژی باید به پرداخت اقدامات برای جلوگیری از سیل فاجعه بار کمک کند. وکلای این شرکت مخالف هستند که تمام عملیات آن قانونی بوده است ، و این که پیوند بین انتشار گازهای گلخانه ای و تأثیرات آب و هوا برای هر نهاد واحد بسیار پیچیده است.

اکنون دادگاه برای جمع آوری شواهد در زمین به پرو آمده بود-اولین بار جهانی برای هر پرونده آب و هوایی.

در چند روز آینده ، یک کادر از داوران آلمانی و کارشناسان فنی در خیابان های Huaraz قدم می زنند و خانه هایی را که می توانند از بین بروند ، مشاهده می کنند. آنها از جاده پرشور به پالکاراجو صعود می کردند و یخچال های طبیعی را از همان جایی که لوسیانو للیویا در آن ایستاده بود ، بررسی می کردند.

از بالا: Saúl Luciano Lliuya ، یک کشاورز پرو و راهنمای کوهستانی که دادخواستی علیه شرکت انرژی آلمان RWE تشکیل داد ، در 23 مه از Laguna Palcacocha در Huaraz ، Peru بازدید می کند. نمای بالای سیفون های نصب شده در تالاب برای کاهش خطر خطراز طغیان در Huaraz. کارگران سیفون ها را در Laguna Palcacocha بررسی می کنند. لوسیانو للیویا نگران این است که ذوب یخچال و فریزر برف پوشیده از برف ، هر لحظه می تواند باعث بهمن یا سنگ سنگی شود.

اگر داوران این مکان را به روشی که او آن را دیدند ، دیدند ، اگر آنها با ادعاهای لوسیانو للیویا متقاعد می شدند ، این یک پیشرفت در قلمرو در حال رشد دادخواست آب و هوا خواهد بود. موفقیت در Huaraz به این معنی است که آلاینده های اصلی در هر نقطه ممکن است در قبال عواقب فزاینده ای فاجعه بار انتشار گازهای گلخانه ای مسئول باشند. این می تواند راه را برای دادخواستهای بیشتر از کشورهای در حال توسعه که باعث ایجاد تغییرات آب و هوایی کمتری عمل کرده اند ، هموار کند ، اما تحمل تأثیرات آن را دارد. این ممکن است کشورهای ثروتمند و شرکت های غول پیکر را وادار به تجدید نظر در خطرات تکیه بر سوخت های فسیلی و توانمندسازی کسانی که در خط مقدم گرم شدن هستند ، به دنبال بازپرداخت برای آنچه از دست داده اند ، بپردازند.

لوسیانو للیویا دوباره به آب نگاه کرد ، جایی که بقایای یخچال Palcaraju هنوز به صخره های بالای تالاب چسبیده است. خیلی به آن تعادل نامشخص بستگی داشت: معیشت او. خانه او. احتمالاً حتی سیاره.

سپس یک صدای بلند و کم رنگ وجود داشت ، و یک پف سفید از بالای یخچال و فریزر - بهمن - بهمن. این جزئی بود ، به اندازه کافی قدرتمند نبود که حتی سطح دریاچه را نیز درآورد. اما نگرانی در چشمان لوسیانو للیویا عمیق تر شد.

وی گفت: "Vámonos"."بیا بریم."

"اگر تصور کنم کوه یک شخص است و احساس می شود تحت تأثیر قرار می گیرد ، به دادگاه نیز می رود ، این خواسته ها را می کند."

Saúl Luciano lliuya ، شاکی در دادخواست علیه RWE

"سیل که همه چیز را از بین می برد"

در آب و هوای خنک کننده یک دوره گذشته ، یخچال Palcaraju شبیه رودخانه ای از یخ بود. این کشور به طور غیرقابل توصیف از تاج کوه جریان یافت ، یک حوضه کاسه ای شکل را از صخره بیرون زد و بقایای خود را به درون یک شمع آوار به نام مورین فشار داد.

اما با گرم شدن سیاره ، یخچال در حال عقب نشینی است. یک دریاچه وسیع ، لقب Palcacocha ، در حوضه خالی شکل گرفته است. مورین به عنوان سد عمل می کند و مانع از ریختن آب به دره زیر می شود.

براساس یک مطالعه سال 2016 که مدل چگونگی طغیان بیرون زدگی دریاچه یخبندان در Laguna Palcacocha را نشان می دهد ، یک بهمن می تواند یک فاجعه را لمس کند.

صخره و یخ از یخچال وخیم و شیب کوه ضعیف می شوند و صدها پا را قبل از فرو رفتن در عمیق ترین قسمت تالاب سقوط می کنند.

این ضربه موج عظیم را به سمت ساحل مخالف می فرستد. با رسیدن به آبهای کم عمق ، موج بلندتر می شود ، به همان روشی که یک سونامی با نزدیک شدن به یک ساحل بزرگتر می شود.

با گذشت زمان از تالاب ، موج از یک بهمن بزرگ 70 فوت بالاتر از بالای مورین می شود. نزدیک به 2 میلیون متر مکعب آب در کنار کوه سقوط می کند. خاک ، تخته سنگها و حتی درختان در سیل مخلوط می شوند و به نیروی فوق العاده آن می افزایند. طی یک ساعت ، تورنت به حومه Huaraz می رسید.

حدود 50،000 نفر ، از جمله لوسیانو للیویا ، در منطقه خطرناک در سواحل رودخانه Quilcay زندگی می کنند. در اینجا ، غرق شدن به اندازه کافی شدید خواهد بود تا خانه های آجر و خنجر کوچک را تخریب کند.

سزار Portocarrero ، 75 ساله ، مهندس عمران Huaraz که در مطالعه 2016 کمک کرده است ، گفت: "ما در مورد سیل صحبت می کنیم که همه چیز را از بین می برد.""نه تنها غرق می شود. نه تنها با آب پوشش می دهد. این همه چیز را در مسیر خود از بین می برد. "

یک سیستم هشدار اولیه که به تازگی نصب شده در تالاب باید آژیرهای اطراف شهر را برپا کند و حدود 20 دقیقه به مردم تخلیه می کند. هرکسی که قبل از بازدید از دلهره فرار نکند ، بعید است که زنده بماند.

کسانی که خانه های خود را در نزدیکی Cordillera Blanca ، "دامنه سفید" پوشیده از یخ که بالاتر از Huaraz است ، می سازند ، همیشه این خطر را تشخیص داده اند. ساکن در سایه بلندترین کوههای پرو ، زندگی با احتمال فاجعه است. این منطقه دارای بزرگترین غلظت یخچال های گرمسیری زمین است-توده های یخی با ارتفاع بالا که در بهترین زمان غیرقابل پیش بینی هستند ، اما با گرم شدن سیاره به طور فزاینده ای شکننده شده اند.

در سال 1941 ، یک طغیان دریاچه یخبندان از Palcacocha حدود 1800 نفر را به قتل رساند - حدود یک سوم از ساکنان Huaraz در آن زمان. بازماندگان به یاد می آورند که درختان به خانه هایی مانند قوچ قوچ می چسبند ، سوراخ هایی را در دیوارهای آجر و سنگ منفجر می کنند. مسیر تخریب تمام راه را به ساحل ، 100 مایل دورتر گسترش داد.

چند سال بعد ، سیل بالاتر از محل باستان شناسی مجاور Chavín de Huántar 500 نفر را کشته و آثار باستانی هزاره را تخریب کرد. سپس یک طغیان دیگر یک ایستگاه هیدروالکتریک تازه ساخته شده را از بین برد. در سال 1970 ، یک زمین لرزه یخچال را در بلندترین کوه پرو بی ثبات کرد و بهمن را رها کرد که کل شهر یونگای را درگیر کرد. حدود 20،000 نفر دفن شدند. فقط 400 نفر از ساکنان زنده مانده اند.

از بالا: (واشنگتن پست) کسانی که خانه های خود را در نزدیکی Cordillera Blanca ، "دامنه سفید" پوشیده از یخ که بالاتر از Huaraz است ، می سازند ، همیشه خطر زندگی در آنجا را تشخیص داده اند. Huaraz در حدود 120،000 نفر محل زندگی است. محله Nueva Florida در Huaraz به دلیل نزدیکی به رودخانه Quilcay ، خطر ابتلا به سیل را در معرض خطر بالایی قرار می دهد.

این بحران ها به دولت پرو کمک کرد تا یک واحد یخبندان فدرال را ایجاد کند که خطرناک ترین دریاچه های یخبندان این کشور را به وجود آورد.

Portocarrero ، مدیر سابق این واحد که به ساخت سیستم امنیتی در لاگونا پالکوکوچا در سال 1973 کمک کرد ، گفت: "ما پیشگامان جهان بودیم."

Portocarrero توضیح داد که چگونه کارگران کانال های زهکشی را حفر کردند تا مقداری از آب را از تالاب خالی کنند و مورین را با دو سد پوشیده از سنگی 20 پا تقویت کنند. با ایجاد حدود 25 فوت "تخته آزاد" بین سطح آب و بالای سد ، اقدامات احتمال سرریز را کاهش می دهد.

با گذشت ده ها سال بدون طغیان مرگبار دیگر ، بلایای مانند سیل سال 1941 به حافظه دوردست محو شد. در سال 1996 ، در دوره "عدم تمرکز" ، پرو واحد یخبندان فدرال خود را منحل کرد. مسئولیت های آن به دولت های منطقه ای منتقل شد ، اگرچه به ندرت منابع یا تخصصی برای پرداختن به دریاچه های خطرناک داشتند.

در آن زمان ، تعداد معدودی در Huaraz نگران این تغییر بودند. آنها معتقد بودند که پالکاکوچا قبلاً تحت کنترل است. آنها فکر می کردند که ایمن هستند.

"اگر دریاچه ترکیده باشد ، شهر را نابود می کند. این باعث می شود بسیاری از افراد را از بین ببرد و اقتصاد پایین خواهد رفت. تهدید واقعی است. این واقعی است. "

سزار Portocarrero ، مهندس عمران

از دست دادن و آسیب

در سال 2009 ، دانشمندانی که روی نقشه جدید زیر آب Laguna Palcacocha کار می کردند ، کشف وحشتناکی انجام دادند: از آنجا که برای اولین بار سیستم امنیتی نصب شد ، این دریاچه به 34 برابر حجم قبلی خود رسیده بود. اکنون حتی بزرگتر از آن بود که قبل از فاجعه سال 1941 رخ داده است.

اگرچه سیستم زهکشی مانع از بالا رفتن سطح آب شد ، اما عقب نشینی یخچال به تالاب اجازه داد تا بسیار طولانی تر شود و باند بالقوه را برای موج عظیم ایجاد کند. اگر یک بهمن بزرگ رخ دهد ، سدها قادر به عقب نگه داشتن دریاچه متورم نخواهند بود.

نمای فعلی از Laguna Palcacocha ، در پای یخچال Palcaraju.

منبع: Planet Labs PBC

از دهه 1970 ، این دریاچه به 34 برابر حجم قبلی خود افزایش یافته است.

منبع: تصاویر ماهواره ای Landsat از طریق Sentinel Hub

امروز ، آب کافی در دریاچه برای پر کردن 800 استخر در اندازه المپیک وجود دارد.

یک بهمن می تواند موج عظیمی را که به سمت شهر Huaraz ، 15 مایل پایین دست ، به سمت شهر Huaraz می رود ، بفرستد.

رئیس جمهور پرو وضعیت اضطراری را در تالاب اعلام کرد. دولت منطقه ای چندین لوله پلاستیکی بزرگ را ساخت تا آب اضافی را از بین ببرد و سطح آن را کمتر از 15 فوت پایین بیاورد."سرپرستان" رسمی برای زندگی در کوه و نظارت بر دریاچه به طور شبانه روز پرداخت می شد و یک سیستم هشدار اولیه برای فعال کردن تخلیه جوامع زیر نصب شده است. یک جاده جدید - ناهموار اما قابل پیمایش - برای بررسی های مکرر در مورد خطر رو به رشد مجاز است.

لوسیانو للیویا به هم پیوسته بود.

محله وی ، نووا فلوریدا ، در جریان سیل سال 1941 از بین رفته بود. پس از آن ، مقامات می خواستند از بازسازی مردم در آنجا جلوگیری کنند و اظهار داشتند که این ناامن است. اما آنها نتوانستند جلوی افزایش مهاجران فقیر - از جمله والدین لوسیانو للیویا - را بگیرند که در جستجوی مشاغل یک شهر از حومه شهر آمده اند. اکنون تعداد بیشتری از مردم به طرز آسیب دیده زندگی می کردند ، بسیاری از آنها در خانه های غیررسمی ساخته شده بدون توجه به کدهای ساختمانی ساخته شده اند.

زندگی در Huaraz به Luciano Lliuya اجازه داد تا در مدرسه شرکت کند و در یک برنامه آموزش دقیق ثبت نام کند تا به یک راهنمای معتبر کوه تبدیل شود. این بدان معنی بود که او می تواند به اندازه کافی درآمد پسرش را به دانشگاه بفرستد و خانه ای را که والدینش ساخته بودند ، نوسازی کند.

اما در هر لحظه ، لوسیانو للیویا می دانست ، سیلاب دیگری می تواند برخورد کند و زندگی او را از بین ببرد.

لوسیانو للیویا به همان اندازه مضطرب بود که از بلایای آهسته گرما و خشکسالی ، که تجارت راهنمایی وی و مزرعه خانوادگی کوچک را تهدید می کرد ، جایی که او هنوز ذرت ، سیب زمینی و گندم را کشت می کرد ، تهدید کرد. یخ های لرزان که به Cordillera Blanca به نام خود داد ، با هر فصل گذر ناپایدار شد. سرزمینی که برداشت فراوانی برای والدینش به همراه داشت ، در حال ترساندن و ناچیز بود.

وی گفت: "من واقعاً نگران هستم.""به عنوان یک راهنما ، به عنوان یک کشاورز و به عنوان یک شهروند."

Portocarrero نگرانی های Luciano Lliuya را به اشتراک گذاشت. در سال 2016 مهندس برای کمک به تهیه پیشنهادی برای تخلیه جزئی از تالاب Palcacocha از بازنشستگی خارج شد. وی گفت ، برای حدود 4 میلیون دلار ، مقامات می توانند سد را تقویت کنند ، سطح دریاچه را با 65 پا اضافی پایین بیاورند و آب را به یک مخزن امن تبدیل کنند که مردم و مزارع منطقه را تأمین کند. مطالعات نشان داد که این پروژه خطر ابتلا به طغیان را مهار می کند و در صورت بروز سیل ، تقریباً اندازه منطقه خطرناک را نصف می کند.

اما مقامات دولت منطقه ای ANCASH گفتند که آنها بودجه ای برای چنین پروژه ای بلندپروازانه ندارند. Melvin Grimaldo Rodriguez Minchola ، مدیر منابع طبیعی و مدیریت محیط زیست ، بسیاری از مشکلات دیگر منطقه را شرح داد: اقتصاد مبارز ، رو به وخامت جاده ها ، شهروندان فقیر و بیمار. ناگفته نماند که بحران های ناشی از آب و هوا خشکسالی ، از بین رفتن جنگل و حداقل 50 دریاچه یخبندان بالقوه خطرناک دیگر در کوردیلرا بلانکا.

رودریگز مینچولا در مصاحبه اخیر در دفتر خود در Huaraz گفت: "ما فقط چند منبع برای مقابله با همه این چالش ها داریم.""ما به بهترین شکل ممکن [خطر سیل] را انجام می دهیم."

Portocarrero این ادعا را زیر سوال برد. معادن طلا ، مس و روی آنک آن را به یکی از ثروتمندترین مناطق پرو تبدیل می کند. وی گفت که دولت می تواند در این پروژه سرمایه گذاری کند ، در صورت تمایل ، اما فساد ، اختلال عملکرد و عدم تمرکز در این راه به دست آمده است.

با این حال او و رودریگز مینچولا در مورد یک چیز موافقت کردند: به نظر می رسید اساساً ناعادلانه است که کسانی که کمترین مسئول بحران آب و هوا هستند ، مجبور شدند با بدترین تأثیرات خود بر خودشان کنار بیایند.

پرو کمتر از 0. 4 درصد از انتشار گازهای گلخانه ای جهان در سال 2019 کمک کرده است ، اما به طور مداوم در بین کشورها در معرض خطر بالای خسارت های آب و هوایی قرار دارد. یخچال های طبیعی کشور در نیم قرن گذشته حدود نیمی از سطح خود را از دست داده اند. ده ها هزار نفر با بارندگی شدید که با گرم شدن تقویت شده اند آواره شده اند. افزایش درجه حرارت ، آفات کشاورزی را به ارتفاعات بالاتر رسانده است ، محصولات زراعی را که جوامع روستایی برای زنده ماندن نیاز دارند ، تحمیل کرده است.

و از آنجا که کشورهایی مانند پرو در طی 150 سال گذشته از سوزاندن سوخت های فسیلی غنی نشده اند ، آنها منابع کمی برای مقابله با خطرات خود دارند که اکنون با آنها روبرو هستند. آنها برای اجرای اقدامات ، مانند پروژه زهکشی Palcacocha ، می توانند جان و معیشت را نجات دهند. اگر تراژدی رخ دهد - خشکسالی برداشت یک سال را از بین می برد ، یک سیل شهر را ویران می کند - آنها کمتر قادر به بهبودی هستند.

در مذاکرات بین المللی آب و هوا ، کشورهای کم درآمد به دنبال کمک به سازگاری و "از بین رفتن و آسیب" هستند-آسیب های غیرقابل اجتناب و غیرقابل برگشت ناشی از تغییرات آب و هوایی-حتی در حالی که آنها را به بیرون می کشند تا آلودگی خود را مهار کنند.

این یک نبرد سربالایی در همه جبهه ها بوده است. پول در دسترس از طریق صندوق های اداره شده در ایالات متحده ، که به کمکهای مالی بستگی دارد ، از مقیاس نیاز ملل در حال توسعه کوتاهی می شود. کشورهای ثروتمند از جمله ایالات متحده در برابر هر نوع تعهد مالی برای کمک به ضرر و خسارت مقاومت کرده اند ، نگران این هستند که این امر به معنای مسئولیت قانونی برای افزایش عوارض تغییرات آب و هوا باشد.

در همین حال ، انتشار گازهای گلخانه ای افزایش می یابد و تأثیرات فقط بدتر می شوند.

لوسیانو للیویا غالباً تعجب می کرد که آیا مسئول گرم شدن این سیاره تا به حال در قبال عواقب پاسخگو خواهد بود. انتشار دهنده های بزرگ همه ثروت و قدرت را داشتند ، در حالی که مردم بیشترین رنج را از بلایای آب و هوایی رنج می برند که فقط دارای سطح اخلاقی هستند.

وی گفت: "تصور کنید که دولت پرو خواسته های آلمان را مطرح می کند.""این خیلی دیوانه خواهد شد."

و یک پرو مجلسی که سعی در خواستار تغییر دارد؟او گفت که این حتی دیوانه تر خواهد بود. عملاً غیرممکن است.

"ما به پولی که پرونده لوسیانو للیویا می تواند بدست آورد ، اهمیت نمی دهیم. آنچه ما بیشتر به آن اهمیت می دهیم در مورد متوقف کردن تغییرات آب و هوا است. زیرا این همان چیزی است که بیشترین آسیب را ایجاد می کند. "

Melvin Grimaldo Rodriguez Minchola ، مدیر منابع طبیعی و مدیریت محیط زیست برای گروه ANCASH

"عدالت شنید کوه ها گریه می کنند"

گروهی از غریبه های آلمانی در آشپزخانه لوسیانو للیویا نشسته بودند و یک وعده غذایی خوکچه هندی پخته شده و سیب زمینی خانگی را می خوردند و از او خواستند که غیرممکن را تامل کند.

دسامبر سال 2014 بود. به دنبال اجلاس آب و هوا در ایالات متحده آمریکا در لیما ، فعالان غیرانتفاعی محیط زیست Germanwatch به امید اینکه شاهد اثرات گرم شدن کره زمین باشند ، به کوردیلرا بلانکا سفر کرده بودند.

یک همکار آنها را با لوسیانو للیویا معرفی کرد و به سرعت مشخص شد که او نوع مردی است که به دنبالش بودند.

برای چندین سال ، کریستوف بالس ، مدیر سیاست Germanwatch در نظر داشت که به نمایندگی از یک قربانی تغییر آب و هوا ، ادعای مزاحمت را مطرح کند - همان نوع دادخواستی که یک صاحب خانه ممکن است در صورت سقوط درخت همسایه خود در خانه خود تشکیل دهد. این تاکتیک قبلاً بدون موفقیت زیاد محاکمه شده بود. اما یک زمینه تحقیقاتی در حال ظهور که به عنوان "علم انتساب" شناخته می شود ، کمک می کند تا دقیقاً چگونه انتشار گازهای گلخانه ای انسانی در بلایای خاص آب و هوایی کمک کرده و یک نوع کاملاً جدید از شواهد را ارائه می دهد. باس فکر می کرد که با شاکی مناسب ، شاید پرونده آنها بتواند سابقه ای را برای استفاده از مطالعات انتساب برای پاسخگویی آلاینده ها تعیین کند.

بالس تحت تأثیر لوسیانو للیویا - فروتنی و وضوح اخلاقی او ، تعهد وی برای محافظت از خانه خود قرار گرفت. و تحقیقات انتساب مربوط به تهدید از پالکاکوچا به آلودگی های گرم کننده سیاره قوی بود.

لوسیانو للیویا چندان مطمئن نبود. یک دادخواست به سالها تلاش و کشش های طولانی به دور از خانواده وی نیاز دارد. این امر نظارت سیاستمداران ، روزنامه نگاران و وکلا را دعوت می کند. آیا او برای همه سفر و توجه آماده بود؟و حتی اگر او بود ، آیا دادگاه آلمان به نگرانی های یک مرد از نیمی از جهان دور می شود؟

اما پس از آن لوسیانو للیویا در مورد کوههایی که دوستش داشت فکر کرد. اگر این قله ها مردم بودند ، او اظهار داشت ، مطمئناً آنها می خواهند از خود دفاع کنند. اگر آنها می توانستند صحبت کنند ، آنها از قانون جهان سؤال می کردند.

او به خودش گفت این فرصتی برای گفتن داستان کوه ها بود."انجام هیچ کاری غیرمسئولانه نخواهد بود."

سرانجام ، لوسیانو للیویا صحبت کرد. وی گفت: "کلارو"."مطمئن."

Bals هیجان زده شد."ما به دادگاه می رویم!"

از بالا: شهر یونگای در سال 1970 ویران شد پس از آنکه یک زلزله یک یخچال یخچال را در بلندترین کوه پرو بی ثبات کرد و بهمن را رها کرد. اقوام برای بسیاری از افرادی که در زلزله سال 1970 درگذشت ، از گورستان یونگای ، مکان استراحت بازدید می کنند. یک بازدید کننده احترام خود را در گورستان می پردازد. یک بازدید کننده در گورستان گل می دهد.

به نمایندگی از لوسیانو للیویا ، آلمانی Watch به Roda Verheyen ، یک وکیل برجسته محیط زیست ضربه زد. سپس این گروه مجبور به انتخاب هدف برای دادخواست بودند - نهادی که از سوزاندن سوخت های فسیلی بهره مند شده بود ، اما برای عواقب آن پرداخت نمی کرد.

این مشاوره با تجزیه و تحلیل که اکثر گازهای گلخانه ای موجود در جو را به 90 سوخت فسیلی ، انرژی و تولید کنندگان سیمان باز می گرداند ، لقب "رشته های کربن" را نشان می دهد. RWE جزو شرکت های برتر سرمایه گذار در این لیست بود ، معادن و نیروگاه های آن مسئول 0. 47 درصد از کل تولید گازهای گلخانه ای تولید شده توسط افراد در دوره صنعتی بود.

شکایت RWE همچنین به این معنی بود که این پرونده در دادگاه های آلمان آشکار می شود. در حالی که تقریباً همه سیستم های حقوقی به یک صاحب خانه اجازه می دهند اگر رفتار آنها به مال وی آسیب برساند ، از همسایگان خود شکایت کند ، قضات آلمانی این قانون را به طور گسترده تفسیر کرده اند و یک "محله" را تعریف می کنند تا تا آنجا که آسیب های احتمالی به آن برسد.

در زمینه آلودگی گاز گلخانه ای ، ورهین قصد داشت استدلال کند ، "محله" RWE شامل کل جهان بود.

در نوامبر سال 2015 ، لوسیانو للیویا ادعای خود را به دادگاه منطقه اسن ، محل ستاد RWE ارائه داد. تقاضا متوسط بود: دادخواست از این شرکت خواسته است تا حدود 20،000 دلار بپردازد ، حدود 0. 47 درصد از هزینه پروژه زهکشی Palcacocha - متناسب با سهم شرکت در انتشار جهانی.

ورهین توضیح داد که جاه طلبی های واقعی آن بسیار گسترده تر بود. وی گفت ، اگر فروشندگان اصلی از ترس اینكه در قبال خسارت های آب و هوا در هر نقطه از جهان مسئولیت پذیر باشند ، می ترسند ، آنها ممکن است به جای مواجهه با یورش دادخواستها ، شیوه های پایدار تری اتخاذ کنند. به همین ترتیب ، کشورهای ثروتمند ممکن است در صورتی که به معنای جنگ در دادگاه باشد ، مایل به پرداخت هزینه سازگاری و ضرر و خسارت باشند.

او گفت: "هنگامی که شما واقعاً باید مسئولیت اقدامات [گذشته خود را بر عهده بگیرید ،" شما همچنین آنچه را که انجام می دهید نیز تغییر خواهید داد."

هنگامی که یک قاضی پیشنهاد کرد که شرکت ممکن است پرونده را از دادگاه خارج کند ، سهام RWE و سایر "رشته های کربن" مشخص شد. وکلای این شرکت این پیشنهاد را رد کردند و گفتند که این موضوع سابقه است.

در عوض ، RWE به دنبال این بوده است که ادعای لوسیانو للیویا رد شود.

رجینا وولتر ، مدیر روابط رسانه ای RWE ، در بیانیه ای گفت: "این هنوز موقعیت ما است که انتشار دهنده های فردی نمی توانند در قبال فرآیندهای جهانی ریشه دار و در سطح جهانی مانند تغییرات آب و هوا مسئولیت پذیر باشند."وی خاطرنشان کرد: RWE قبلاً متعهد شده است تا سال 2040 خنثی شود و میلیاردها دلار در توسعه انرژی تجدید پذیر سرمایه گذاری کرده است.